SportHard.pl

]]> http://kibicujmy.net/index.php/2011/11/bo-sport-to-zdrowie/feed/ 0 http://kibicujmy.net/index.php/2011/07/niesamowite-wykonanie-rzutu-karnego/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=niesamowite-wykonanie-rzutu-karnego http://kibicujmy.net/index.php/2011/07/niesamowite-wykonanie-rzutu-karnego/#comments Tue, 19 Jul 2011 10:17:28 +0000 Irek Kibic http://kibicujmy.net/?p=155 Rodem z Bliskiego Wschodu.  Zobaczcie sami.

Lech legia puchar polski – czyli o tym jak widowisko sportowe zostało zamienione w awanturę pseudokibiców.

Mecz Lech Poznań – Manchester City. Kibice Lecha Poznań, a także kibice innych polskich drużyn, czwartego listopada 2010, wypełnili stadion przy ulicy Bułgarskiej po brzegi. Prawdziwi fani piłki nożnej wiedzą, że w takich chwilach nie powinno być podziałów między nimi, ponieważ „Kolejorz” walczy nie tylko dla siebie, ale także dla dobra polskiej piłki.

Źródło http://c.wrzuta.pl/wm19958/2d2b9156001129a545f3c273/0/kibice%20lecha

Wszyscy Fani piłki nożnej zebrani na stadionie, w restauracjach, barach i pubach…wszyscy oni czekali na pierwszy gwizdek, który zabrzmiał równo o godzinie 19.00. Pierwsze minuty meczu były przerażające. Piłkarze Manchesteru City, zespołu, który w jednym okienku transferowym wydał około 150 milionów euro poczynali sobie w polu karnym Poznaniaków już od samego początku meczu. Pierwsze 15 minut przedstawiało się jak zmasowany atak Szwedów na klasztor na Jasnej Górze. Poznaniacy zostali zepchnięci do głębokiej defensywy. Kibicie Lecha Poznań coraz bardziej niepokoili się poczynaniami piłkarzy „The Citizens”. Jednak po kilku bardzo niebezpiecznych sytuacjach pod bramką polskiej drużyny, Poznaniacy uspokoili grę. Od około 20 minuty następowała powolna przemiana teamu Jose Marii Bakero, poprzez  coraz to precyzyjnie rozgrywanie piłki, dogrywanie do stóp partnerów oraz – co najważniejsze – przysłowiowe „granie z głową”.

Angielscy kibice zamilkli po raz pierwszy w 29 minucie i 54 sekundzie, gdy Dimitrije Injac huknął z ok. 25-27 metrów na bramke Givena. Piłka potoczyła się z dużą szybkością w prawy róg bramkarza, który nie miał najmniejszych szans na „wyciągnięcie” jej. Kibice Lecha darli gardła z radości. Cały stadion, około 42 tysiące ludzi (nie wspominając o tych, którzy siedzieli w pubach-około 2,2 mln widzów), skakał z radości.

Do przerwy wszyscy kibice żyli piękną bramką Injaca. Sędzia odgwizdał koniec pierwszej połowy meczu, na tablicy wyników Lech prowadzi z Manchesterem City 1 do 0. Wszyscy się zastanawiali, czy będzie cud na Bułgarskiej?  Odpowiedź miała nadejść w przeciągu najbliższej godziny.  Druga połowa zaczęła się od zmiany w drużynie Manchesteru, niedługo po niej padła bramka wyrównująca, która strzelił nie kto inny niż dobrze nam znany z poprzedniego meczu Emmanuel Adebayor. Wszyscy kibice oglądający mecz i sympatyzujący z Lechem obawiali się najgorszego… Jednak piłkarze Kolejarza nie podłamali się, jak to mają w zwyczaju polscy gracze i dalej grali swoje. Mecz zamienił się w wymianę ciosów, akcja za akcję. Co chwilę piłka znajdowała się a to pod bramką  „the Citizens”, a to pod bramką Poznaniaków. Mecz stał na naprawdę wysokim poziomie nie tylko dlatego, że dostarczał nam ogromnych emocji, ale także dlatego, że poziom sportowy był naprawdę wysoki. W takim tempie i na takim poziomie mecz toczył się prawie 35 minut. Gdy wszyscy kibice myśleli o podziale punktów, zdarzyła się rzecz, która moim zdaniem będzie jeszcze długo pokazywana w TV jako potwierdzenie słów, że szczęście sprzyja lepszym. Otóż w 85 minucie Siergei Krivets wykonał rzut wolny z odległości ok. 35 metrów.  Piłka, dosyć mocno podkręcona, wleciała w pole karne, gdzie było tylko dwóch zawodników z Poznania. Jednak najwyżej wyskoczył piłkarz Manchesteru City, Bogata, który próbując wybić piłkę z pola karnego głową nastrzelił piłkę na głowę Arboledy, która to z kolei odbiła się od niego z dużą siłą w stronę bramki.  Odbita futbolówka poleciała wprost na wewnętrzną stronę słupka i energicznie wpadła do bramki. Po tej akcji Lecha, ryk kibiców i sympatyków Poznaniaków słychać było pewnie w Azji, jeżeli nie dalej Perspektywa wygrania meczu i zdobycia 3 jakże ważnych punktów w Lidze Europejskiej była tak bliska, że aż niemożliwa do zaprzepaszczenia. Manchester rzucił się do odrobienia straty, ale cała drużyna Lecha wykazała się naprawdę wielki doświadczeniem i spokojem. Czas leciał nieubłaganie, a Lech neutralizował prawie każdy atak Anglików. Wybiła 90 minuta spotkania, gdy sędzia doliczył aż 4 minuty dodatkowego czasu. The Citizens nie dawali za wygraną, emocje sięgały zenitu.

Kibice Lecha chcieli, by mecz zakończył się jak najszybciej, Anglicy natomiast chcieli, by trwał jak najdłużej. Wtedy nadeszła 27 sekunda dodatkowego czasu gry. Mateusz Możdżeń (którego był to pierwszy mecz) przyjął piłkę, którą chwilę wcześniej stracił Artjoms Rudnevs, nie zrobił nawet kroku i stracił ją na rzecz Kompany’ego, by zaraz otrzymać podanie od Krivetsa który odzyskał piłkę od gracza Manchesteru. Niespełna dwudziestoletni Możdżeń po odebraniu podania obrócił się i pięknym, a zarazem piekielnie precyzyjnym strzałem w „okienko” zdjął „pajęczynę” ze spojenia słupka i poprzeczki. To był koniec meczu dla „The Citizens” Każdy już wiedział, że Kolejorz zwycięży i zdobędzie trzy punkty.

Żeby euforii i zadowolenia było mało, zaraz po meczu przyszła wiadomość, że Juventus Turyn zremisował z Red Bullem Salzburg 0:0. To był dzień polskiej piłki. Wreszcie polscy kibice doczekali się gry polskiego zespołu na wysokim, europejskim poziomie.

Tylko jedno pytanie mnie dręczy : czyją zasługą jest wygrana w tym meczu i styl jaki prezentowała poznańska drużyna ? Jacka Zielińskiego czy Jose Marii Bakero ?

Fot. TVN 24

Czy polska liga sięgnęła już dna? Gdyby spojrzeć na jej miejsce w rankingu Międzynarodowego Stowarzyszenia Historyków i Statystyków Futbolu (IFFHS) to jesteśmy w bardzo nieciekawym położeniu, żeby nie powiedzieć brutalnie acz dosadnie, że  w „ciemnej d…pie”. Odpowiedź na wyżej zadane pytanie ciśnie się sama na usta. Wyprzedzają nas ligi m.in. z Angoli, Jemenu, Hongkongu, Wietnamu, Zambii czy nawet Mali. W tym roku nasza Ekstraklasa została sklasyfikowana na 43 miejscu, to oznacza, że spadliśmy o trzy miejsca w stosunku do roku poprzedniego. Do tego wszystkiego dochodzi beznadziejna pozycja naszej reprezentacji w rankingu FIFA (56 miejsce), którą notabene, w tragicznym położeniu, zostawił słynny holender Leo Beenhakker. W tym wypadku pytanie brzmi: czyja to wina? Piłkarzy ? Działaczy? Inwestorów? czy może jeszcze kogoś innego ?

Polski piłkarz = leniwy piłkarz ?

Zacznijmy od małej analizy piłkarzy – szczerze powiedziawszy każdy, kto choć trochę interesuje się piłka nożną widzi różnice między polskimi grajkami, a piłkarzami chociażby z Bałkanów, Afryki czy nawet Australii , nie wspominając o profesjonalistach z takich krajów jak Hiszpania, Anglia czy Francja. Większość piłkarzy, którzy występują za granicą a jest ich bardzo mało) to tzw. „Elita piłkarska”, która wyjechała do lepszych lig, bo wybiła się w naszym grajdole. Wyjeżdżając z naszego kraju bardzo często zdarza się tak, że zawodnicy ci posiadają status gwiazdy ligi, a jeżeli nie gwiazdy, to przynajmniej porządnego zawodnika, który miał zwyżkę formy i przez to wpadł w oko jakimś skautom z lepszych lig. No i właśnie w tym momencie zaczyna się nieszczęśliwy łańcuszek :

1. 1. Właśnie przez tę zwyżkę,chwilowy przebłysk formy,czy jak to tam inaczej nazwać wzrasta zainteresowanie mediów takim piłkarzem,
2. Przez to zainteresowanie prasą, telewizją i resztą jego samoocena piłkarska rośnie w niewyobrażalnym tempie,
3. Co z kolei nieuchronnie prowadzi do przekonania, że są naprawdę dobrymi, jeżeli nie wybitnymi piłkarzami.

W tym momencie większość piłkarzy, która wyjeżdża za granicę i zazwyczaj przegrywa z zawodowym futbolem. Oczywiście zdarzają się takie wyjątki jak Jerzy Dudek, Kuba Błaszczykowski, Irek Jeleń czy Marcin Wasilewski, ale w tym wypadku te wyjątki potwierdzają regułę.

Oprócz tych wybitnych i niestety nielicznych postaci polskiej piłki, którym udało się zaistnieć w zawodowym futbolu, cała reszta piłkarzy zaginęła wchodząc do prawdziwej piłki. Zagraniczni trenerzy zaczynając pracować z polskimi grajkami często zgodnie zwracają uwagę na to, że polski piłkarz przychodząc do klubu myśli że jest gwiazdą, przez co nie musi pracować (trenować) tak ciężko jak reszta zespołu. Trenerzy z zagranicy wytykają polskim piłkarzom braki nie tylko w kondycji i wytrzymałości, ale przede wszystkim w technice i wyszkoleniu.

Działacze związkowi = nepotyzm i cwaniactwo ?

Jeżeli chodzi o te kwestię, to zachęcam do mojego poprzedniego wpisu na blogu, ponieważ o „nich” można by pisać niezliczone ilości tekstów, a i tak zapewne nie starczyłoby czasu (miejsca?), by całą te patologie związkową opisać.

Inwestorzy = Pieniądze

Przecież to oczywiste, że każdy kto inwestuje spore pieniądze w jakiś biznes chce na tym zarobić. Nie po to wykłada się grube miliony, by stracić je z kretesem. Inwestorów, pomimo naprawdę żenującego poziomu Ekstraklasy, nie brakuje. Z tym, że większość tych inwestorów to albo cwaniaczki, którzy chcą zaistnieć w mediach, kupując na pół roku czy rok klubik z prowincji, albo ludzie poważni z dużymi pieniędzmi, jednak tylko kupujący klub, markę. Zazwyczaj Ci drudzy nie chcą inwestować bardzo dużych pieniędzy (żałują pieniędzy na transfery, boiska i treningi dla młodzieży itd.). Chcą efektów od razu, tylko dlatego, że kupili klub. No i znając życie wiemy jak to się kończy. Klub nie osiąga znaczących wyników i inwestor odchodzi. Jednak istnieją też tacy inwestorzy, jest ich naprawdę bardzo mało, którzy chcą budować zespół mocny na lata czy dekady. Kupują zespoły często słabe lub przeciętne i zamieniają je w solidne drużyny, które mogą się śmiało rozwijać i nawet występować na arenie międzynarodowej.

Przykładem może być w tym wypadku albo właściciel Lecha Poznań (Pan Rutkowski) albo były właściciel Korony Kilce (pan Klicki). Na pewno znalazło by się też kilku innych, ale według mnie ci panowie stanowią idealny przykład ludzi, którzy chcieli lub chcą zrobić coś dobrego z polską piłką, mimo przeciwności i przeszkód ze strony chociażby PZPN.

Reasumując to wszystko można dojść do wniosku, że w Polsce nie ma warunków na piłkę nożną, która osiągnęłaby  światowy poziom… ale nic bardziej mylnego. Wystarczy obejrzeć się dookoła by zobaczyć zapaleńców, którzy zrobią i poświęcą wiele dla tego sportu. I takich ludzi polski futbol teraz potrzebuje.

]]> http://kibicujmy.net/index.php/2010/08/czy-kibice-doczekaja-sie-meczu-ekstraklasy-na-swiatowym-poziomie/feed/ 0 http://kibicujmy.net/index.php/2010/07/kibice-musza-chyba-jednak-jeszcze-poczekac/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=kibice-musza-chyba-jednak-jeszcze-poczekac http://kibicujmy.net/index.php/2010/07/kibice-musza-chyba-jednak-jeszcze-poczekac/#comments Thu, 29 Jul 2010 12:14:15 +0000 Irek Kibic http://blog1.tylko-kibice.pl/?p=94

Grali jak nigdy, przegrali jak zawsze. To pierwsze słowa jakie nasuwają mi się na myśl po porażce  0:1 Lecha Poznań ze Spartą Praga w eliminacjach Ligi Mistrzów. Po meczach w poprzedniej rundzie byłem nastawiony, jak zwykle, bardzo negatywnie. Kolejorz wymęczył zwycięstwo w rzutach karnych z jakąś, mało mi znaną drużyną z Azerbejdżanu. Radości było co nie miara. Na twarzach Lechitów malował się uśmiech taki jakby zwyciężyli całe rozgrywki LM, a nie tylko przeszli do kolejnej rundy marnych eliminacji. Po tym żałosnym widowisku nastawiłem się z miejsca na wyjazdową porażkę Kolejorza w Pradze minimum 3:0.

Ku mojemu zdziwieniu piłkarze z Wielkopolski  (i nie tylko ) pokazali całkiem niezły futbol. Na 75 minut odzyskałem wiarę, nadzieję w to, że może jednak jakiś polski klub piłkarski wedrze się w końcu na salony piłkarskie. Lech grał bardzo płynnie, w tempo, stwarzał sytuacje podbramkowe, a nawet, o zgrozo, podawał z pierwszej piłki . Czyli rzecz niebywała jak na drużynę z Ekstraklasy. Spotkanie oglądało się bardzo przyjemnie i szybko leciała minuta za minutą, bo obie drużyny zaprezentowały ciekawą piłkę, która naprawdę mogła się podobać. Poziom meczu był na niezłym poziomie, a styl gry Lecha Poznań przyczyniał się do nagłych, niekontrolowanych uśmiechów na tak zwanego banana na mojej twarzy.

Szkoda tylko, że naszego gwiazdora, polskiego Messiego czyli Artura Wichniarka, który wraca na emeryturkę do Polski, nie było w ogóle widać na boisku. Gdy był już w posiadaniu piłki to bardzo często zaraz później ją tracił próbując popisać się jakimś zwodem. Może moje opinie na temat tego piłkarza są zbyt wczesne, ale czuję tutaj kolejny, „rewelacyjny” transfer, wzmocnienie, które okazuje się wielkim niewypałem. Pamiętam jak kilka lat temu niejakie Zagłębie Lubin sprowadziło sobie emerytowanego Adama Matyska i w swoim pierwszym meczu, z powrotem na rodzinnym, polskim podwórku, Polonia Warszawa naklepała mu cztery gole .

Wracając jednak do Ligi Mistrzów i meczy Lecha Poznań. Do wspomnianej 75 minuty wszystko było pięknie i wydawało się, że to już tylko kwestia minut jak zaraz padnie bramka. No i owszem, wrażenie było dobre, z tym jednak szczegółem, że Poznaniacy bramkę stracili. Teoretycznie to jeszcze nie koniec, mamy przecież rewanż w Poznaniu. Tak czy inaczej, idealnie, nadaje się tu powtarzane wielokrotnie zdanie: grali jak nigdy, przegrali jak zawsze.

Ostatni raz w Lidze Mistrzów polska drużyna grała w 1996 roku. Jakby nie patrzeć wyrosło już nowe pokolenie piłkarzy, a osiągnięć jak nie było tak nie ma. Mój wniosek jest zatem jeden. Musimy niestety czekać… na kolejne pokolenie? Może za kolejne kilkanaście lat? Oczywiście trzymam kciuki za Lechitów, ale nawet jeśli jakimś cudem uda nam się przejść tę rundę, to bankowo w kolejnej drużyna Jacka Zielińskiego zostanie po prostu pożarta.